Cool…. En dat in die hitte…

Sinds afgelopen weekend weet ik het: Weer laat zich niet plannen. Twee maanden terug al spraken we af de opening van het nieuwe roofvisseizoen te gebruiken voor de roofvis niet wetende dat het warm zou worden. Belachelijk warm zelfs.

 

Tropische temperaturen

Hoe noemen de Engelsen het? Blistering heath? Niels, Ruben en ik zijn het er snel over eens. Dit weer is niet goed voor ons vissers en al helemaal niet voor de rovers. Daar gaat ons plan voor vandaag, want een weekend knetterhard roofvissenvissen zit er wat ons betreft niet in. Maar ach. In goed gezelschap maakt het niet uit watje doet en dat blijkt ook uit het aangepaste plan:

  • In de vroege zaterdagmorgen toch even vanaf de kant achter de rovers aan;
  • Daarna aan de rivier op windes;
  • Vervolgens graskarper;
  • Tot slot als de hitte te groot wordt: Aan het bier.

 

Friday night and the nights are long

Het is vrijdagavond. Niels en Ruben arriveren bij me. Veel plannen hoeven we niet meer te maken, want alles is via de telefoon al doorgesproken. We gaan daarom aan het bier. Gezelligheid blijkt geen tijd te kennen, want voor we het weten is het ruim na 12 uur. Dat is best wel lullig, want we moeten erg vroeg op om die eerste uurtjes op de rovers te pakken voor de hitte zal toeslaan. Maar Ruben weet raad: “We gaan niet slapen.” Mooi! Het feestje kan dan nog wat langer duren.

 

Riviertaaiheid

Het donker is net gebroken door de schemer. Gelukkig maar, want nachtblindheid is niet lekker als je over stenen moet hoppen. De aangekondigde warmte is er nog niet, wat resulteert in frisse moed. We gaan vissen en dan nog wel op roofvissen! Zelf gebruik ik mijn rapf stok met nieuwe rapf molen. Niet dat roofblei het doel is. Niet specifiek. Het mag natuurlijk, maar ons eerste doel is rovers. Het maakt dan niet uit welke van de rovers zin heeft om te bijten. En als het ergens kan, veel soorten vangen, dan is het wel aan de rivier.

Positief als we zijn, beginnen we te vissen met de verwachting van aanbeten. Vooral tijdens de eerste worpen zouden ze moeten komen. Echter gebeurt er niets. Ik mag het eerste uurtje een paar vage aanbeten verkondgen. Klein spul waarschijnlijk. Thats it.

Ondertussen komt de zon op. Langzaam maar zeker wordt de ochtendkoelte omgezet in ochtendzwoelte. En nog steeds is het slecht gedaan met de aanbeten. Ik heb er 1 vis aan gehad die na een paar seconden loste. Maar het boeit niet. Ik zit te genieten van mijn vismaten. Ze zijn duidelijk aan het experimenteren geslagen, wat resulteert in het moment van de ochtend. Ruben heeft er een topwater aan geknoopt welke hij langs de keien binnenvist. Plots wordt de stilte verbroken. Een enorme klap op het water, gevolgd door een brul van extase van Ruben. Een vis ging luidruchtig voor zijn topwater, maar helaas greep de vis mis. Lekker moment.

Niels heeft blijkbaar nagedacht over de trut aanbeetjes die we soms krijgen. Hij monteert een mini shaddie. Tijdens de eerste worp is het gelijk raak. Niels redt onze eer met een baars. Een foto maken we niet van de vis. Dat zegt iets over de grootte. Maar toch zijn we blij dat de eerste stekken een vis brengt.

 

Winde-gemak

Nielsie en Ruben beginnen me te pesten. Ik zou ze hebben meegenomen naar de slechtst mogelijke stekken. Maar goed. Ik zie het in perspectief. De mannen interesseert het volgens mij niks dat ze niets vangen. Toch doen ze er een schepje bovenop. “Die winde stek zal ook wel snot zijn.” Lang hoef ik het allemaal niet aan te horen. Door emoties overvallen vallen ze onderweg naar de winde stek in de auto in slaap. Of zou het komen door het bier van vannacht?

Op de stek worden twee boterhammen te water gelaten. Binnen no time is het raak voor Ruben en mij. We vangen alle twee een winde. Wat later is het ook Niels die een winde vangt. Klaarrrrr. Te makkelijk.

Windes vormen vandaag geen uitdaging

 

Crazy sar carp fun – Deel 1

Gisterenavond had ik Niels en Ruben voorspeld dat ik flink zou gaan genieten van de flaters die we zouden begaan tijdens de stuntelige pogingen zo’n plaaggeest te vangen. Al was het maar om wat druk bij de heren op te leggen. Maar het is gewoon waar. De beesten zouden sarkarper moeten heten en niet graskarper.

Veel keuze in water hebben we vandaag niet, want de wind blaast voor de meeste stekken verkeerd. Echter maakt dat niets uit. Mijn plan was hoe dan ook juist deze stekken te kiezen die nu wel te bevissen zijn. Ik had daar twee redenen voor: Ten eerste zijn deze stekken ondiep waardoor de vissen goed te spotten zijn. Ten tweede had ik de afgelopen dagen hier enorm veel graskarper gezien. En o ja. Er is nog een derde reden. Hier is amper beschutting, het water is smal en het is er ook nog eens ondiep. Als de mannen het voor elkaar krijgen hier te vangen dan zijn ze direct grootmeester in de mooie kunst van het sarkarperen

Ik leg uit aan Niels hoe strategisch te voeren. Niels bedenkt zich niet en voert exact hoe ik het uit heb gelegd. Even maak ik me zorgen… Niels verjaagt tijdens het voeren geen enkele vis. Het zou toch niet dat de twee direct slagen?

Maar ik hoef me niet lang zorgen te maken. Vol sarcastische voldoening en ook geestelijke zelfmutilatie zie ik ons uren lang de ene boeggolf na de andere kolk veroorzaken. En de kolken zijn niet van het type slurp, hark, kolk. Ook terwijl we de basisregels hanteren (niet inwerpen als de vissen aan het happen zijn, geen natte broodkorst gebruiken, niet op de vis gooien, hengels van het water weg) blijven we structureel de stekken in beroering houden. Mijn plezier is groot… Stiekem dan.

 

Crazy sar carp fun – Deel 2

Ondertussen wordt het warmer en warmer. Het wordt tijd om te stoppen. Hopelijk lukt het ons er snel 1 te verleiden. Maar ik geef het een goede kans. We worden steeds bedrevener in het aanwerpen. 1 of 2 keer denk ik dat de vissen in de fout gaan, echter tonen ze juist op die momenten geen interesse in het brood aan de haak.

Ondertussen zie ik Ruben wel heel lang bij een lelieveldje staan. Hij is duidelijk aan het observeren. Ruben vertelt later dat een graskarper telkens het zelfde rondje zwemt. Als de vis ver van hem weg is legt Ruben de korst op de route. Althans, ook dat vertelt Ruben ons later. En dan… Du momant… Slurp, hark, kolkkkkkk! Ruben brult een niet mis te verstane kreet “Hanguh!!!!” en wij zien van afstand een mega kolk. We staan alle drie als kleine kinderen te brullen. Even is de warmte vergeten. Of even… Gedurende en een tijdje na de dril dan. Wat een geweldige vis is het. Na een flinke dril heb ik de eer om deze vis te mogen scheppen. Het blijkt een dik en vet PR voor Ruben!

Voor mij de vis van het weekend. Wat een vangst.

Goed. Ik heb genoten van de verjaagde vissen. Maar dat hoort nu eenmaal bij graskarperen. Je verjaagt geregeld vis. Zo werkt dat nu eenmaal. Ik voel respect voor de prestatie.

 

Bierplezier

Het is 2 uur. Ik merk dat ik kapot ben door slaapgebrek, maar zeker ook door de drukkende hitte. We stoppen er mee en gaan naar huis. De rest van de dag is het relaxen, een biertje nemen en vroeg naar bed. Helaas moet Ruben afhaken. Hij heeft belangrijke zaken om handen. Veel belangrijker dan vissen. Wel jammer dat hij weg moet, maar het is niet anders.

 

De 2 maal 5 minuten plas – Deel 1

Niet al te uiterst vroeg doen Niels en ik onze eerste flipperslagen met onze… eh… flippers. We hebben net onze hengels in stelling gebracht en peddelen naar de eerste interessant ogende plek. Het blijkt dat zelfs opperflipperaar Niels nog wat moeite met de slaap heeft, want direct bij de eerste stek raakt hij uit koers. “Niels, je komt op 1 meter water terecht.”

Niels draait direct zijn bijhengel binnen. Als zijn aasje het oppervlakte doorbreekt explodeert het water er omheen. Dat komt duidelijk niet door het aasje. Het blijkt dat een snoek wel zin heeft in een vroeg ontbijt. De vis hangt en ook ik draai mijn handhengel binnen. Als ik met de bijhengel begin blijkt deze ergens aan vast te zitten. Ik bedenk me niet en hark de hengel naar achteren.

Het is even een gekkenhuis, want de snoeken blijven duidelijk niet uit elkaars buurt. Met kunst en vliegwerk weten Niels en ik de lijnen uit elkaar te houden. Even later mag onze tandem vangst op de foto.

Na een paar minuten al een dubbelvangst

Uiteraard sturen we de pica naar Ruben toe. Hij mist ons vast niet.

 

De kunst van het verspelen – Deel 1

De plas valt best tegen. We hadden hem veel groter verwacht. In goed 40 minuten zijn we rond de plas geflipperd zonder overigens enige actie verder van vis. Als we bij de stijger komen bij de plek waar wij die dubbelvangst hadden krijgt Niels beet op zijn shaddie. “Beet! Een baarsje”

Ik keer om zodat ik kan gaan meegenieten. Terwijl ik daar nog mee bezig ben hoor ik een oerkreet uit de keel van Niels ontstijgen. Zijn ‘baars’ blijkt een snoekje van rond de 20 cm. De reden van de oerkreet is dat een grotere soortgenoot boven op dat snoekje is geklapt. Het snoekje is door zijn grotere soortgenoot van de haak gerukt. Schande Niels! Je weet toch dat je niet met levend aas mag vissen? Daarbij vang je met dood aas net zoveel volgens mij.

 

De 2 maal 5 minuten plas – Deel 2

We doen een tweede rondje op de plas. Hmmmm. Heb ik dat groepje plompebladeren al niet een keer eerder gezien? En die rietstengels daar? Als we halverwegen het tweede rondje zijn begint Niels er ook over. We besluiten van deze plas af te gaan en nemen de korte route terug die niet geheel toevallig langs de enige stek loopt waar we tot nu actie hadden. En jawel. Bammm. Precies op de stek van de dubbele vangst haakt Niels een snoek… De zelfde als hij eerder ving vanmorgen…

En bij de stijger waar Niels in 1 keer 2 snoeken (kuch) verspeelde krijgt hij wederom beet. Nu blijft de snoek wel hangen.

 

Een parel van een snoek!

 

Het plan is snoekbaars….

Niels en ik hebben in no time de hele santekraam de auto’s in geduwd. Daarna gaat het gas er op. Een tweede watertje wacht ons en we kijken er naar uit. Het is er adembenemend mooi. Dat weten we. Daarbij weten we ook dat er mooie vissen schuilen daar.

Mijn doel voor deze plas is snoekbaars. Voor Niels is snoekbaars als doel behoorlijk retorisch: Ik hoef het niet te vragen en hij hoeft het niet te zeggen. Snoekbaars is zijn favoriet. We halen alles uit de kast er voor. We vissen er een mooi talud voor af waar ze voor zeker liggen. Maar er gebeurt bij Niels en mij niets. We besluiten het dieper te proberen en spreken af tot 10 meter diep te gaan. Ook hier gebeurt helemaal niets, maar plots lopen we tegen een verhoging aan. De diepte vermindert vrij snel naar 5 meter, waarna de bodem zich op deze diepte stabiliseert. Niels ziet plots veel witvis op de dieptemeter

Het zorgt bij ons voor wat extra concentratie. Als plots bij mij de shad ca 30 cm eerder stopt met zinken dan eerder gaan bij mij de alarmbellen. Ik til direct de hengel weer op en voel weerstand. De ingezette hengelbeweging wordt versneld en ik zet de haak. De snoek heeft in eerste instantie niet in de gaten dat ze aan de lijn zit, maar dan volgt een hard gevecht met verschillende harde runs. Uiteindelijk geeft de vechtjas zich gewonnen.

De eerste van een hele berg snoeken die van deze stek afkwamen

 

… maar het wordt snoek dat de klok slaat

We blijven tussen de 3 en 5 meter diep vissen nu en het is plotseling oorlog aan de hengels. Elke 10-20 minuten staat er wel een hengel krom en elke keer blijkt het snoek dat zich niet kan inhouden. De ene snoek vecht nog harder dan de ander. Het is genieten.

Veel vechtjassen van dit formaat

 

Elke dril was hard bevochten

 

Deze was erg gulzig. Na een seconde aanslaan zat de haak net voor de strot.

 

Hard gevecht

De snoeken blijven aan de bel trekken. Overigens zijn we niet de engige vissers. Er dobbert een bootje rond hier. Even spreken we de vissers ook. Ze hebben tot dan toe 2 snoeken er aan gehad, maar die vissen losten alle twee vertellen ze ons. Op dit moment varen ze een meter of 80 voor ons en we zien dat ze beet hebben. Groot spectakel aan het oppervlak. Ze zijn duidelijk de vis aan het blokken bij de boot. Wij vragen ons af waarom eigenlijk, want het is op een plek waar ogenschijnlijk geen obstakels zijn. Wij horen de mannen ook: “Krokodil!” Ze brullen dit naar mensen die verderop aan de kant staan. Het verbaast me niets als ik zie dat de hengel terugveert. De vis heeft zich ontdaan van de haak. Ze varen weer weg met een treurige uitdrukking op het gezicht. Tsjah. Dit zal dan de derde vis zijn die ze lossen vandaag.

Wij vissen weer verder tot ik een tik op de bijhengel krijg. Ik pak deze op en zet de haak. Een halve minuut gebeurt er helemaal niets anders dan een flauwe beweging op de hengeltop, maar dan komt plots de boel in beweging. Ik onderga 1 van de hardste gevechten die ik mee heb gemaakt met een vis. De stoom komt regelmatig uit het molentje dat kreunt onder het geweld van de vis. De vis blijft erg lang diep, maar zo nu en dan wordt een belofte naar boven gestuurd in de vorm van zware kolken. Ook neemt de vis me regelmatig op sleeptouw…

Even komt de vis in zicht, maar ze is nog lang niet uitgevochten. Met ferme staartslagen duikt ze terug de diepte in. Langzaam maar zeker worden de runs door de slip rustiger en uiteindelijk geeft ze zich gewonnen. Wat een gevecht. GE-NIE-TEN!

Deze sloeg alles als vechter

 

Altijd een mooi moment. Ze zwemt weg.

 

Intermezzo

De mannen in de boot zien me met de vis in de handen. Een meter of 30 van ons af mogen ze zelf aan de bak. Ze hebben beet, echter weer zie ik ze de snoek naar boven blokken. Ik kan het toch niet laten ze te adviseren rustig te drillen want anders zou het wel weer eens fout kunnen gaan. En zowaar. De man met de kromme hengel doet het plotseling rustig aan en niet veel later mogen ze hun eerste vangst in de boot verwelkomen.

 

Dan toch die verrassing

Ik besluit om dieplopers van de taluds af te laten wandelen. Het moet toch mogelijk zijn een snoekbaars te vangen… Ze moeten er zitten. Ik probeer eerst de jsr-7 maar die gaat eigenlijk niet diep genoeg. Toch krijg ik beet op de plug…. Snoek…

Daarna probeer ik een echte dieploper. Al bij de eerste worp krijg ik er een aanbeet op. Ik voel een aantal van die snoekbaars-achtige stoempen op de hengel, maar dan schiet de plug uit de bek van de vis. Los…. Ik denk echt dat het een snoekbaars was en dat zeg ik ook tegen Niels. Maar de volgende snoek van Niels doet mij twijfelen. Niels denkt tijdens de dril ook even dat het een snoekbaars is. Hij komt bedrogen uit.

Niels vertelt dat we boven 6 meter water zitten nu , wat me doet besluiten de diepte voor de bijhengel opnieuw in te stellen. Als ik de de hengel neerleg op de belly boat zie ik direct een tik op de top. Direct ook zoek ik contact en zet de haak. De vis aan de andere kant van de lijn tracteert me als beloning op een harde run. Duidelijk weer een snoek, denken we. Maar plots voel ik weer een aantal snoekbaars-stoempen. Het zal toch niet???? Nee… het zal niet zo zijn. Niels zijn vis bleek ook een snoek en die deelde toch echt die stoempen uit. Maar als ik plots voor me een hoog silhouet waarneem met daar boven een kam van stekels roep ik met een hoog piepstemmetje “snoekbaars” naar Niels.

Snel pak ik de vis bij de lurven en dat blijkt geen 5 seconde te vroeg, want de haak valt zo uit de bek… Zonder geluk flippert niemand wel!

Black Beauty

 

De kunst van het verspelen – Deel 2

Niels gaat terug over dit stuk water. Er zijn zo veel mooie vissen vanaf gekomen. Begrijpelijk. De eerste keer vandaag vissen we wat verder uit elkaar, want ik wil toch ook proberen een baars te vangen. Shadjes hebben het hier al de hele dag niet goed gedaan, dus ik monteer weer een plugje dat ik van een talud laat lopen. Ik maak worp na worp.

Niels sluit na een goede 40 minuten weer bij me aan om terug te gaan naar de auto. We vissen flipperend terug. Ik krijg zowaar nog beet ook. Een baars… Snel dril ik de vis naar me toe en… ik maak de zelfde fout als de mannen in de boot. In mijn ijver de vis in handen te krijgen forceer ik de dril te veel. De baars lost naast de belly boat. Shame on me…

 

Ten minutes of fame

Niels schat dat hij nog 40 minuten heeft. Aangezien we toch langs wat mooie graskarpersloten moeten rijden besluiten we daar een laatste stop te doen. Er zit veel minder graskarper dan gisteren, maar nu we toch gestopt zijn voeren we toch. Binnen 5 minuten zien we een roofblei azen. Niels komt in actie en vangt binnen de kortste keren de vis.

Ik schat de vis wel 70+ wat een PR voor Niels zou zijn, maar Niels wil er niet van weten. Hij accepteert alleen een roofblei PR indien deze gevangen is op kunstaas.

Mooie roofblei, maar Niels laat hem niet tellen als PR

We zien nog een roofblei azen, maar ik attendeer Niels op een graskarper 50 meter verder. Niels sluipt naar de vis en als de vis uitzicht zakt gooit hij in. De korst landt in de juiste zone en de vis lijkt hij zo niet te hebben verstoord. Een seconde of 15 later bevestigt de vis dit door weer verder te schranzen. Even later vindt de graskarper het brood. Soms lijkt het zo makkelijk… Wat volgt is: Slurp, hark, kolk!

Vaak is het niet te doen, maar soms… dan lijkt het een appeltje eitje.

 

Bij mij slaat de hooikoorts genadeloos toe. De tranen lopen me uit de ogen en wrijven maakt het met de minuut erger. We zien nog een graskarper azen, maar ik wil er niet meer op vissen. Het is goed zo.

Niels en ik nemen afscheid van elkaar en gaan ons weegs.

Mannen! Wat een fijn weekend. De hitte heeft onze plannen gedwarsboomd, maar wie maalt er om! Het was van top tot teen warm. Echter oversteeg de relaxedheid dit weekend de hitte met stip! Als klap op de vuurpijl mochten we veel vis vangen verdeeld over 6 soorten, waarvan Niels in zijn eentje er al 5 voor zijn rekening nam. Cool…. En dat in die hitte…

 

 

 

 

Cool…. En dat in die hitte…
5 (100%) 2 stemmen

Comments

reacties

Een reactie

  1. Hey Bas,

    Wat fijn onze belevenis terug te mogen lezen. Je bent een geweldige gastheer… En de gastvrouw des huizes mag ook zeker genoemd worden; vele malen koffie (slurp) Michelin sterrenwaardige spaghetti (jam jam), koude biertjes (klok klok) en een goed bed voor de nacht… Top weekend!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *