Zalm in Nederland, episch

Hoe de vangst van de Zalm begon

Willem en ik zijn al een uur of 4 bezig aan de Waal. Zeker. Het is niet altijd vistijd geweest, want we hebben meerdere mooie stekken aangedaan. Dat het bruut weer is deert ons amper. We hebben het echt naar ons zin. We weten ook dat we de goede plekken hebben gekozen, want op alle stekken vinden we veel prooivis. Toch vangen we niets op een visje na dan. Willem weet een klein snoekbaarsje er uit te tikken.

We wijten de slechte vangsten aan de stormwind, die zorgt dat de lijnen in grote bochten worden geduwd. Hierdoor voelen we amper wat er onder water gebeurt. We gaan nog een laatste stek aandoen. Deze stek is al lang bij me bekend. De dijk is er hoog en loopt ook nog eens kort langs de rivier. We zullen er in de betrekkelijke luwte van de dijk staan.

Onderweg naar de stek vertel ik Willem dat het een plek is waar regelmatig een zeeforel wordt gevangen. Trouwens, aan de overkant heeft Jouke ooit zijn droomvis gevangen. Een prachtige zalm. Ik moet regelmatig aan dat moment terugdenken. By far het mooiste vismoment van mijn leven.

Augustus 2011

Op deze dag was het heel ander weer dan nu. Jouke Timmer en ik hadden de dagen ervoor echt enorm gevangen. We wilden nog één keer proberen te profiteren van de enorm goede vangsten van de laatste tijd. Op de stek aangekomen vingen we niets. Tot Jouke besloot ver buiten de stroming te werpen. Ik hoor hem nog “Yes!” roepen. Ik draaide direct mijn hoofd naar Jouke en zag aan de hengel dat het geen roofblei was dat zich vergrepen had aan zijn aasje. De hele dril hebben we ons afgevraagd wat voor vissoort het was dat zich in het aasje van Jouke had vergist. Even dacht Jouke aan een grote roofblei. Even maar.

Uiteindelijk was het moment daar dat een beauty van een zalm zijn ware identiteit verried. Het werd geroepen door Jouke met lichte stemverheffing: “ZALM!” Plots werden we stil en geconcentreerd. Het aasje bleek maar net vast te zitten. Wederom was er een lichte stemverheffing dat leidde tot extra alertheid: “Schepnet!”

Ik weet niet meer hoe ik het voor elkaar kreeg, maar van het ene op het andere moment zat Joukes zalm in het schepnet. Wat er toen gebeurde is eigenlijk moeilijk te beschrijven. We waren alle twee nog steeds stil. Echter was het stilte veroorzaakt door vreugde en verbijstering. Een zalm? Hier? In Nederland?

We maakten snel een aantal foto’s. Ik hoor het me nog fluisteren: “Deze moeten geweldig zijn…” De vis werd gereleased. Het duurde wel eventjes, maar uiteindelijk zwom de vis rustig de diepte in.

 

Close-up van de zalm van Jouke
Close-up van de zalm van Jouke

De vreugde die ontstond was nog steeds in stilte gehuld. Maar wat me nog het meeste bijblijft, is de absolute verbijstering bij Jouke. Hij stond daar maar en wist het niet meer. En ik begreep het.

Uiteindelijk ging Jouke zitten en ik ben er maar naast gaan zitten. Hoe lang we daar hebben gezeten zou ik niet kunnen zeggen. Wel weet ik dat er amper gesproken werd. Uiteindelijk heb ik maar voorgesteld naar huis te rijden. Thuis vonden we een paar prachtige foto’s op Joukes camera.

 

Jouke's prachtige zalm uit 2011; ik mocht daar bij zijn
Jouke’s prachtige zalm uit 2011; ik mocht daar bij zijn

September 2015

Wat een verademing is het hier op de laatste stek. Zoals gehoopt houdt de dijk achter ons de wind tegen. Als extra bonus stopt het ook nog eens met regenen. Als we de hengels klaarmaken kletsen we nog wat. We zijn het erover eens dat we de echt goede sessies samen nog niet hebben meegemaakt. Er is altijd wel gevangen en ook mooie vissen er tussen, maar die dag met een gouden randje is nog niet gebeurd.

We zijn klaar en de aasjes zoeven door de lucht. Wat een genot om weer gevoel te hebben zo zonder die wind. Ik krijg geen beet op die eerste worp hier, maar Willem zie ik een harkbeweging maken. Echter mist hij de vis. We weten direct dat we op de vis zitten.

En dan gebeurt er iets bijzonders

Vol goede moed zetten we aan voor onze tweede worp. In mijn enthousiasme geef ik mijn aasje een enorme zwieper. De rugwind doet de rest. Mijn aasje landt ver voorbij de beoogde plek. Ik doe mijn hengel omhoog terwijl ik de beugel dicht doe en de bocht uit de lijn draai. Direct doe ik even mijn roofbleitruukje. Ook met het snoekbaars/baars vissen vang je gewoon roofblei als het moet.

Ik laat het aasje verder zakken richting bodem. Tik. Het is minimaal en amper voelbaar, maar ik bedenk me niet. Ik geef een hengst met de hengel en ik sla op gewicht. De vis aan de andere kant reageert er niet erg op. Ze zwemt langzaam tegen de stroming in alsof de vis niet in de gaten heeft dat ze gehaakt is.

Mijn eerste gedachte is dan ook: Riviersnoek. Maar deze gedachte speelt maar een split second. Ik voel overdreven wild kopschudden. Een beetje als van een baars maar dan veel wilder en met een veel hogere frequentie.

Willem heeft in de gaten gekregen dat ik vis aan de lijn heb. “Wat is het? Baars?” Hij zal naar mijn hengeltop hebben gekeken en het typische baarsgedrag hebben gezien. Wel prachtig dat Willem mijn hengel probeert te lezen. Het geeft de betrokkenheid bij de vismaat aan. Ik geef ontkennend antwoord: “Als dit een baars is dan is het een 80er. Wat een gewicht!”

De vis blijft ondertussen vrij rustig doorzwemmen tegen de stroming in. Geen roofblei dus, want die zou ten eerste al geëxplodeerd zijn in een lange sprint en ten tweede zou een roofblei op turbo speed met de stroming meevluchten. Toch twijfel ik plots. De vis deelt een roofblei-achtige stoemp op de hengel uit en versnelt even. Willem heeft het al gezien. “Roofblei?” Hmmmm. “Het zou kunnen maar ik denk het niet. De vis gedraagt zich toch anders. Vreemde dril.”

De vis besluit plots rustig naar me toe te zwemmen. Op dit moment weet ik al helemaal niet meer wat ik aan de lijn heb. Ik besluit er maar vol van te genieten. Plots stopt de vis en deelt een paar heftige bonken uit. Ik hoor de twijfel in Willem’s stem: “Is het een snoekbaars dan?”

Ik ben eerlijk tegen Willem: “Ik weet echt niet wat dit is. Erg vreemd allemaal.” Er ontstaat een patstelling de vis bonkt en zwemt redelijk rustig heen en weer alsof de vis nog steeds niet door heeft dat ze aan de lijn zit. Plotseling gaat mijn hengel erotisch krom. De vis heeft het nu wel in de gaten en ze sprint van me af in een lange run. Djeezzzz…

Willem suggereert nu dat het een snoek is. Ik moet toegeven dat het er wat van weg heeft. Ook was van een roofbleidril. Maar dat gekke kopschudden. Ik kan het niet thuisbrengen. Langzaam maar zeker win ik nu op de vis. Willem staat al lang klaar met het net en heeft er goed zicht op als de vis zich voor het eerst kort toont. “Een heel donkere bak van een roofblei!” Bij mij slaat echter de slapte in mijn knieën. Ik zag net duidelijk bruin/geel. Ik mag best zeggen dat ik enorm veel grote roofbleien heb gevangen. Maar geen van de vissen had een kleur die hier op lijkt. In een flits zie ik Jouke voor me met die geweldige vangst jaren terug…

Ik spreek de gedachte niet uit. Ik durf zelfs de gedachte niet te denken… De vis sprint weer de diepte in waarbij de vis de slip weer laat brullen. Lang duurt de run nu niet en weer win ik lijn terug. Dan komt de vis weer in zicht voor Willem. “Het is een ZALM!” Zit Willem me nu in de maling te nemen? Willem pakt direct zijn mobiel en begint te filmen. Dat doet hij niet zomaar. Dat zou de spontane grap te veel aandikken.

Mijn knieën worden nog slapper en ik moet me echt vermannen nu! De paar minuten voordat Willem het net onder de vis kan schuiven zijn voor mij zenuwslopend. Maar dan is het zo ver. De vis schuift in het net en Willem licht het net een beetje. Ik klap de beugel open en wil gaan juichen! Een golf van extase vliegt door mijn lijf. Maar dat was buiten de waard gerekend.

De zalm draait zich met de kop uit het net en probeert alsnog te ontsnappen. Tot overmaat van ramp schiet het aasje uit de bek. Waarschijnlijk doordat ik de druk van de hengel heb gehaald toen de vis in het net lag. Willem ziet ook wat er gebeurt en in een reflex maakt hij een snelle schepbeweging. Hierbij lijkt de ramp compleet te worden. De steel van het schepnet breekt finaal af.

 

Een ramp die me zowat de droomvangst kostte: een gebroken schepnetsteel
Een ramp die me zowat de droomvangst kostte: een gebroken schepnetsteel

Mijn hart staat stil als ik zie dat het net terugvalt in het water met de kop van de zalm uit het net hangend. Ik maak aanstalten om op het net te duiken, maar ik krijg de kans niet. Willem duikt als een tijger naar voren en springt met 1 voet het water in. Daarbij valt zijn mobiel op de keien. Hij duikt direct met zijn handen naar de kop van de zalm en draait de kop richting oever. Er ontstaat nu een tweede dril, maar nu met Willem in de absolute hoofdrol.

De zalm zet ondertussen flink aan, maar krijgt door de slimme zet van Willem niet de kans om te ontsnappen. Zo doet de zalm nog 3 tot 4 flinke pogingen om te ontsnappen, hierbij wordt het water onder Willem flink in beroering gezet. Dit alles voltrekt zich voor mijn ogen als in slow motion. Mijn hart bonkt in mijn keel en adrenaline giert door mijn lijf.

Toch heb ik het besef om niet in te grijpen. Het zou de hectiek ongecontroleerd maken. Dat is me wel duidelijk. Willem is deze worsteling aan het winnen. Plots geeft de zalm zich gewonnen en direct zie ik Willems hand naar de staartwortel schuiven. De andere hand gaat onder de vis en zo springt Willem in een tweede katachtige tijgersprong de kant op en legt de vis op het klaar liggende onthaakmatje.

 

De vangst van mijn leven
De vangst van mijn leven

Unicum!

Willem heeft ervaring met dit soort vissen en instrueert me hoe ik de vis moet vasthouden. Als bij toverslag heeft hij ook de camera in de hand. We maken snel een paar foto’s en vervolgens gaat de vis terug. Willem vertelt dat zalmen meestal lastig wegzwemmen en dat gebeurt nu ook. Maar uiteindelijk zwemt de zalm weg. Rustig. Als een ware koning van de rivier.

 

Willem zorgt goed voor de gevangen zalm
Willem zorgt goed voor de gevangen zalm

Ondertussen weet ik het niet meer. Ik ben in de war en begrijp niet goed wat er met me gebeurd is. Toen in 2011 dacht ik dat ik de verwarring begreep. Maar dat was niet zo. Ik begrijp het nu wel. Maar hoe bijzonder is dit. Zowel Jouke als ik vangen een zalm. Wat is nu de kans dat dit twee vismaten overkomt? Wat ben ik toch een gelukkig ventje.

En wat een episch gevecht leverde Willem. Voor mij! Ik heb daar geen woorden voor. Willem vertelt me dat hij enorm boos op zichzelf zou zijn geweest als deze vis door zijn toedoen zou zijn ontsnapt. Echter denk ik daar volledig anders over. Dit is ons overkomen door de zalm die alsnog wilde ontsnappen. Ik weet al erg lang dat vissen samen worden gevangen. Hoe waar blijkt dat toch weer te zijn. Zonder Willem was deze vis mij absoluut ontsnapt en wat mij betreft hebben we deze vis echt samen gevangen.

Maar echt waar. Ik mag me zeer gelukkig prijzen met mijn vismakkers. Wat een avonturen hebben we al beleefd! En wat zullen we nog meer beleven in de toekomst? Er zullen vast weer verbijsterende momenten volgen. Ik kan niet wachten!

Zalm in Nederland, episch
Beoordeel dit sportvisverhaal

Comments

reacties

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *