Op zoek naar grote baars, baarzenkoorts

Afgelopen vrijdag was het dus tijd om achter de grote baarzen aan te gaan. Ookwel Barbaarzen, Bakbaarzen, Balonbaarzen, Baarsketballen of Baarzuka’s genoemd. Ik had bewust mijn verwachtingen laag gehouden voor deze dag; één mooie baars en mijn dag zou al weer goed zijn. Het was er nu wel de tijd voor; die grove maartse winterbaarzen.

Het begin van de baarsdag

De ochtend liep niet helemaal zoals gepland, waardoor ik de nodige vertraging opliep. Na een lange rit kwamen we aan. Een stuk of 8 auto-trailer combinaties stonden al op de parkeerplaats. Maar toen we voor de trailerhelling parkeerden, zagen we dat een paar duitsers de boot alweer stonden op te lieren. Tim legde snel contact: het was niet dat deze heren de buit al binnen hadden, maar doordat het water erg laag stond, konden ze de boot niet traileren! Behulpzaam wees Tim hen de weg naar een andere helling op google maps. Met wat kunst en vliegwerk lukte het ons gelukkig wel om de boot te water te laten. Een voordeel van een betrekkelijk lichte aluminium visboot. Tim en ik lagen uiteindelijk rond 11.15 uur op het water.

Gelukkig kende Tim het water behoorlijk goed vanuit zijn bellyboat ervaring en het inwinnen van inlichtingen. Daarnaast werkte ook het weer mee vandaag: bewolkt, noordwestenwindje kracht 3. De wind zou ditmaal geen spelbreker zijn op het grote water. Dat betekende dat we vandaag vele stekken konden bevissen. Het plan was namelijk tot en met de avondschemering door te vissen en in het donker huiswaarts te gaan.

Na ongeveer 20 minuten varen kwamen we aan op de eerste stek. We waren helaas niet de enigen. Maar liefst 3 bootjes met vissers hadden dezelfde stekken in gedachten. Maar bij nadere inspectie zagen we dat dit verticalers, danwel snoekvissers waren. Geen van de vissers was, voor zover wij konden zien, werpend aan het vissen op baars. En dus hielden we moed en begonnen met vissen.

De zoektocht

Gelet op het jaargetijde hadden we de verwachting de baarzen juist op de ondieptes aan te treffen; liefst grenzend aan diep water en/of met structuren zoals steenstort in de buurt. Maar ook grotere ondiepe platen wilden we driftend bevissen. En met ondiep, bedoelen we ook echt ondiep: van 0.5 m tot 2.5 meter ongeveer. We hebben zelfs een stek bezocht met veel steenstort, waar ik zekerheidshalve maar even de buitenboordmotor omhoog heb gezet en de elektromotor zeer ondiep.

Al na een paar worpen kreeg ik een aanbeet op een kreeftimitatie. Helaas miste ik. Maar dit gaf wel vertrouwen. Het was helaas niet de laatste keer dat ik missloeg deze dag…. Rustig driftend op de wind (en af en toe bijsturend) wierpen we richting oever. Niet veel later kreeg Tim een aanbeet en sloeg raak. Al snel herkende hij het driftige kopschudden van een baars. Geen kleintje! Snel het net opengeklapt en na een korte intense dril konden we een supermooie baars landen. De vis werd snel in het net onthaakt en kon in het net bijkomen. Ondertussen legden wij de spullen gereed voor een paar foto’s en het meten en wegen van deze vis.

 

Happy! de dag was al goed (46 cm bij 1,64 kg.)
Happy! de dag was al goed (46 cm bij 1,64 kg.)

Hoewel er op de fishfinder onder de boot af en toe mooie wolken aasvis te zien waren, was het de enige baars die we op deze stek wisten te vangen. Ondanks dat we honderden meters hebben afgevist. Makkelijk was het dus niet.

De kop was eraf

Tijd om te verkassen dus. We visten nu op een ondiepe plaat (2m) met aan het einde steenstort waar de wind vol op stond. Met de wind mee driften we naar de kant. Vele worpen werden gemaakt, maar er gebeurde helemaal niets. Na een poosje hadden we het hier wel gezien en besloten verder te varen naar de andere kant van het water.

Tim wist hier een paar stekken waar hij vanuit de bellyboat in het verleden wel goed had gevangen. Ook hier lag een andere visboot, maar weer waren die twee vissers alleen aan het  verticalen. Ook mooi hoor, maar Tim en ik hadden de indruk dat je zo ook wel best veel vis laat liggen omdat je minder water kan afvissen. Enfin, al werpend en driftend op de wind (ditmaal wel even de driftzak gebruikt) wierpen we weer redelijk systematisch de oevers uit. Ik besloot te wisselen van een shad naar een plugje die ik wat sneller kon binnenvissen.

Het zal na een uurtje vissen zijn geweest dat mijn lijn even slap viel en een harde beuk volgde! BAM een harde aanbeet en de adrenaline gierde door mijn lijf. Meteen had ik door dat dit geen baars was. Misschien een snoekbaars op het ondiepe? Binnen een tiental seconden zag ik dat het een leuke snoek was. De stevige vis nam nog een run onder de boot, maar gelukkig kon ik dat goed pareren.

Eenmaal aan onze kant van de boot stond Tim al klaar met het net (gelukkig het grote net meegenomen; een kleine vis past wel in een groot net, maar een grote vis niet in een klein net). Bij de tweede poging gleed de snoek het net in en was ik ook van de 0 af. We hebben de vis niet gemeten, maar deze was een goede 70 centimeters. Een snel fototje met Tim zijn nieuwe spiegelreflexcamera en een snelle release zodat deze vis voor nageslacht kan zorgen.

 

Heerlijke aanbeet en lekkere dril op licht materiaal, deze paairijpe snoek
Heerlijke aanbeet en lekkere dril op licht materiaal, deze paairijpe snoek

Na een behoorlijk aantal meters kwamen we aan bij een (deels onder water doorlopende) strekdam. Een stek die we extra nauwkeurig wilde uitvissen, omdat dergelijke structuren als een magneet op baars werken. Het was er niet diep en we konden aan het kleurverschil het verloop van de dam in het water zien. Worp na worp maakten we naar de dam. Kort daarna was het Tim met een ‘JA!”. Weer een brute en gave maartbaars. Precies waar we voor gekomen zijn.

 

Old warrior! Deze donkere en stevige vis was 46 cm en 1,85 kg.
Old warrior! Deze donkere en stevige vis was 46 cm en 1,85 kg.

Geluk bij een ongeluk

Na deze dril vaarde ik de boot weer terug naar het punt waar Tim beet kreeg. Ze leken wel op de stenen te liggen op ca. 1 meter water. Helaas wierp ik mijn plugje net iets te ver over de dam heen. Ik voelde een harde tik en sloeg aan. Vrijwel direct een schurend gevoel en pats… lijnbreuk van de 10/00 dyneema. Vermoedelijk had de plug een steen geraakt en door het aanslaan schuurde de lijn kapot op een steen. Damn, daar gaat mijn plugje.

Een paar worpen later hing mijn afgeknapte hoofdlijn echter aan de plug van Tim. Voorzichtig haalde hij zijn plug binnen en pakte mijn geknapte lijn met zijn handen vast en trok langzaam binnen. Hij voelde dat er weerstand op de lijn stond en dacht dat het mosselen waren. Maar dan ziet hij mijn lijn bewegen: VIS! Hilariteit alom in de boot: Tim drilde de vis vakkundig aan de handlijn naast de boot waar deze dikke baars in het net gleed. High five: vissen vangen doe je samen werd wel heel erg letterlijk genomen met deze vangst!

Mijn plugje terug én ik kon gelukkig ook even met een baars poseren:

Prachtige felrode vinnen van deze handlijnbaars
Prachtige felrode vinnen van deze handlijnbaars

Nog vele meters langs de strekdam volgden, maar er kwam geen aanbeet meer. Op een bepaald moment wilden we graag áchter de strekdam vissen: zekerheidshalve de motor omhoog gezet en langzaam driftend op de wind werd de boot over de ondiepe strekdam geblazen. Boven op de dam stond amper 40 cm water, maar het ging precies goed. Maar helaas gaven de baarzen ook niet aan de ondiepe kant van de dam thuis.

Het zal rond half zes geweest zijn dat we besloten om naar de laatste stek te varen: een langgerekte ondiepe plaat. Onderweg kwamen we een andere ondiepe plaat tegen, die besloten we ook uit te werpen met een drift. Er stonden zelfs nog waterplanten op deze plaat, middenop het grote water. Vlak voor het eind van de plaat werd mijn plugje gegrepen door een klein snoekje. Deze werd naast de boot in het water losgetikt. Snel voeren we door naar de lange ondiepte waar de we boot op de wind en electromotor met zo’n 1,5 km/uur lieten driften terwijl wij met shads en plugjes bleven werpen. Toen de schemering begon in te zetten kreeg Tim beet op een bruin shadje. Na een mooie dril gleed er weer een prachtige baars in het net en mocht Tim poseren.

Beauty in de avondschemer van een ondiepe plaat
Beauty in de avondschemer van een ondiepe plaat

Na nog een paar honderd meter gedrift te hebben zonder aanbeten, besloten we het voor gezien te houden. Tijd om het lampje aan te doen en richting helling terug te varen. Gelukkig was de waterstand gestegen waardoor we zonder problemen konden oplieren.

Met 4 bakbaarzen en 2 snoeken in een rustige wind was het genieten op het water. Dank Tim voor de visles en de gezelligheid. Mijn grote baarzenhonger is (voor even) weer gestild.

Op zoek naar grote baars, baarzenkoorts
Beoordeel dit sportvisverhaal

Comments

reacties

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *