PR snoek bellyboat; groot, groter, groots avontuur!

Op snoekbaars

7 Maart 2014, het is alweer een poosje terug, maar bijzondere vismomenten blijven gelukkig lang in het geheugen steken. De eerste echte mooie zondag van het jaar, met temperaturen ruim boven de 20 graden hadden Ruben Hogen en ik besloten ons geluk te beproeven op een mooi stuk water waar we al eerder met enige regelmaat snoekbaars hadden gevangen. Dit was deze dag ook het main-target. Het zou uitlopen op mijn PR snoek bellyboat. Eerdere jaren hadden we op deze stek nog geen snoekbaars gevangen voor het gesloten seizoen, maar met deze “warme” winter kon dat zo maar eens anders zijn.

Na de nodige voorbereiding in de middag waren we klaar om richting onze visstek te rijden. Daar aangekomen zagen we meteen dat er meer vissers waren die hun geluk probeerden te beproeven deze dag. Onder andere Willem Romeijn en Guido zagen we in de boot aan het werpen met kunstaas. Het gevoel bekruipt je zo’n moment dat er de hele dag al veel gevangen is en dat het zomaar eens zo zou kunnen zijn dat het vangen van de eerste snoekbaars in het seizoen lastiger kon worden dan vooraf gedacht.

Bellyboot opgepompt, hengels klaar, waadpak aan, flippers aan en de boot in. Gewapend met drie hengels de man lieten we deze dag niets aan het geluk over, één voor kunstaas, één met dobber (vissen met doodaas) en één voor Magic bait float (doodaas). Voor degenen die de Magic Bait Float nog niet kennen, check ons youtube kanaal:

Eenmaal op het water is de gedrevenheid om vis te vangen groot en peuteren we ieder plekje af. Zo ook vandaag. Na het uitwerpen met wat kunstaas, bleef het angstvallig stil. Hierdoor gingen we over op het slepen met doodaas.

De eerste aanbeet

Ruben krijgt na een uur zijn eerste aanbeet. Op zo’n 50 meter afstand schiet zijn dobber onder en er volgt een mooie dril na het aanslaan. De snoek zorgt voor leuke sport en bereikt na enkele minuten de bellyboot van Ruben. De snoek van een cm of 80 wordt netjes geland en weer snel teruggezet.

Niet veel later forceert Ruben wederom een aanbeet en volgt er wederom een dril met als resultaat een iets kleinere snoek. Je vismaat gun je natuurlijk alles, maar beiden vinden we het mooiste wanneer de aantallen goed verdeeld zijn. Ruben zat na twee uur vissen al tevreden in zijn bellyboot, terwijl ik een beetje hopeloos begon te worden.

We hebben in het verleden al wel eens vaker meegemaakt dat de aantallen dusdanig onevenredig verdeeld waren, zonder dat hier een duidelijk aanwijsbare reden voor was. Het idee dat er wel eens een mooie snoekbaars boven zou moeten kunnen komen, had ik prompt uit mijn hoofd gezet. Na de zoveelste keer wisselen van hengel besloten we wat verder van de standaard plek af te zwemmen en te kijken of we daar wat leven konden vinden.

Verandering van spijs doet eten

Ik was van de hengel met dobber weer overgegaan op de hengel met Magic Bait Float. Op mijn hengel van Mitchell Ultra light met 1-5 gram werpgewicht van 2.10m had ik een piepklein molentje gezet met nanofil. Middels een quicklink met daarboven 5gram lood en fluorocarbon onderlijn met haakmaat 2, is dat mooie lichte visserij en leuke sport wanneer je snoekbaars vangt. Op de haak zaten een Magic Bait Float en dode aasvis die mooi boven de bodem gesleept kon worden.

Na een minuut of 20 ging mijn hengel langzaam krom. Omdat ik in een achterwaartse beweging was leek het of ik vast was komen te zitten achter een steen. Na een kleine ruk van mijn kant om de haak proberen los te krijgen gebeurde er niets. Ik besloot daarom terug te draaien en te proberen of ik de lijn kon loszwemmen. Nadat ik 10 meter was teruggezwommen was en voor mijn gevoel dezelfde hoeveelheid lijn had binnengedraaid, ging mijn hengel wederom iets krom. Ik had nog steeds niet het gevoel dat er sprake was van aanbeet en besloot nog een stukje terug te zwemmen, zodat ik precies boven de plek zou komen waar ik vast was komen te zitten.

De bodem begint te zwemmen!
De bodem begint te zwemmen!

Tijdens het terugzwemmen leek mijn lijn wat mee te lopen. Ik draaide nog steeds nietsvermoedend mijn lijn iets binnen en begon te voelen dat er meer aan de hand was dan vastzitten. De hengel begon dusdanig uit het niets krom te staan dat er geen sprake meer kon zijn van vastzitten.

Aanbeet en ‘dril’

Ik besloot nog een ruk te geven om in ieder geval zeker te zijn dat in het geval van een vis de haak goed gezet zou zijn. De hengel ging dat moment krom tot in het handvat. Een dergelijk lichte hengel gaat sowieso krom bij iedere vis die je vangt, maar de lome kracht van de vis gaf me het gevoel dat ik een zak aardappelen had gehaakt die ineens in leven begon te komen. De slip van mijn molen stond aardig strak, maar ondanks alles kon ik het gierende geluid van mijn molentje niet meer negeren. Bij iedere bevochten meter lijn die ik binnenhaalde volgde weer een doffe dreun en de meters lijn vlogen van mijn molen. Ik moest achter de vis aan.

Guido en Willem hadden de bellybootvisser die van links naar rechts ging met een wel heel kromme hengel ook opgemerkt en kwamen polshoogte nemen wat er gaande was. Ik zat ondertussen al 10 minuten met een vis aan de lijn die voelde als dood gewicht en soms tot leven kwam en een paar meter bij me vandaan zwom. Het enthousiasme bij Ruben, Guido en Willem en mij begon met de minuut te groeien. Voorzichtige benamingen als “flinke” of “grote” vis maakten plaats voor duidelijke taal; “big Mamma” en “dikke bak” en voor mij de nieuwe benaming “een UNIT”.

Op sleeptouw met de snoek
Op sleeptouw met de snoek

Ik werd ondertussen al een poosje heen en weer gesleept in mijn bellyboot en het gevoel bedroop mij steeds meer dat het nog lang niet gedaan was. Nadat de dril langer en langer duurde kon ik de vraag van Guido, “ééntwintig?”, alleen maar beantwoorden met “JA”. Dit werd niet kort daarna bevestigd toen de vis even onder de boot van Guido doorzwom en te zien was op de fishfinder.

Het wordt zwaar

Forceren is geen optie met een hengel die bij een dergelijke vis op gekookte spaghetti lijkt, dus pas na 45 minuten vingen we de eerste glimp op van de vis. Dit kon wel eens een PR worden dat zag ik. Mijn vorige PR stond op 1.21m, maar deze vis zou dit wel eens kunnen evenaren of zelfs overtreffen. Na de korte bezichtiging van de vis dook deze weer naar de bodem terug. De moed begon me overigens ook aardig in de schoenen te zakken, omdat mijn armen begonnen aan te voelen alsof ik de hele dag aan de gewichten had gezeten in de sportschool. Het begon onaangenaam verzuurd te voelen in mijn rechterarm. Natuurlijk laat je een mogelijk record niet aan je neus voorbijgaan en vecht je door tot je erbij neervalt.

Na een lange dril komt mijn PR snoek bellyboat mee
Na een lange dril komt mijn PR snoek mee

Gelukkig begint de vis ook wat kracht te verliezen en komt weer langzaam wat richting de oppervlakte. Guido en Willem bieden aan te assisteren en de vis te scheppen. De vis die dan weer in het zicht komt lijkt duidelijk kracht te verliezen. Met een krachtige beweging diep onder water met het schepnet weet Willem de vis in te sluiten en omhoog te halen. Wat een ontlading, de enige reactie die ik op dat moment kon uitstamelen was een lange lach, het woord top en een gebalde vuist.

In het net! – nieuw PR snoek bellyboat

De reacties van Ruben, Guido en Willem spreken ook voor zich en ogen nog enthousiaster dan bij mijzelf. Wat een genot op zo’n moment dat je zeker bent dat je de vis niet meer kunt verspelen en het een feit is dat deze vis gemeten gaat worden. Guido verlengt zijn meetkoker met een expansion pack dat tot 1.30m gaat. De vis wordt voorzichtig door Willem uit het net gepakt en op de meetkoker gelegd. Hij lijkt de 128 aan te tikken, na het goedleggen van deze monstersnoek meten we 127cm en een beetje. Mijn oude PR naar de haaien en een verbetering van 6 cm is een feit.

Monstersnoek PR Snoek  uit Bellyboat
Monstersnoek PR snoek uit Bellyboat

Met mijn verzuurde armen mag ik eindelijk de vis in ontvangst nemen voor een aantal foto’s en een stukje film. Het goed vasthouden van zo’n bak is zeker na zo’n lange dril een behoorlijke uitdaging, maar het lukt. De vis die nog steeds goed fit oogt gaat bijna weer terug het water in. Nadat ik de vis loslaat verdwijnt deze met rustige slagen weer de diepte in.

PR snoek bellyboat
PR snoek uit de bellyboat

Guido sluit af met de vraag “Hoe voel je je dan?”, er volgt een glimlach en de twee woorden “Top man”… Nog steeds uitgeput van de dril, is dit slechts een kleine dekking van mijn gevoel dat later binnenkomt.

Nawoord

Zeer dankbaar ben ik; Ruben, Guido en Willem, voor het assisteren. Een dergelijk avontuur beleven is fantastisch, maar onbeschrijfelijk mooi als je het enthousiasme van anderen daar nog eens bij krijgt en de belevenis ook nog eens vereeuwigd is met mooie foto’s en video’s die geschoten zijn. Bedankt hiervoor!

De zon is inmiddels onder en het begint langzaam te schemeren. Guido en Willem nemen afscheid na het uitwisselen van de emailadressen en varen terug naar de haven waar zij vandaan vertrokken zijn. Ruben en ik zwemmen langzaam nagenietend terug naar de kant. Wat vooraf een droom was, is uitgekomen; een nieuw PR, een mooie herinnering op beeld, een mooi kroegverhaal, twee nieuwe viscontacten en een fantastisch mooie dag… Een groot, groter, groots avontuur

Hieronder is de film te zien!

Om commentaar voor te zijn, wil ik benadrukken dat het vissen met dergelijk licht materiaal natuurlijk niet een pré is bij zo’n grote vis, tevens de duur van de dril en het ietwat klungelige terugzetten van de vis door zijn formaat en gewicht. Echter is de vis met mooie rustige slagen de diepte weer in gezwommen, niets om ons zorgen over te maken. Het gezwel op de onderkaak van de vis hebben we laten zitten zodat de natuur zijn werk kan doen. Niet wetende wat het weghalen hiervan zou kunnen veroorzaken leek dit ons de beste oplossing.

PR snoek bellyboat; groot, groter, groots avontuur!
Beoordeel dit sportvisverhaal

Comments

reacties

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *