Gouden dagen; vliegvissen op barbeel

Het beetverklikkertje boven aan de leader hapert even in de stroom. Ik hef de hengel en trek de lijn strak op zoek naar contact. Het antwoord laat niet lang op zich wachten; hangen! Mijn AFTMA 6 begint te buigen onder het karakteristieke gebonk van de barbeel. Vlug spoel ik de overtollige lijn op. De reel begint te ratelen terwijl mijn tegenstander zijn heil zoekt stroomopwaarts in de poel. Vliegvissen op barbeel heeft mijn hart gestolen.

Na wat stug bokken in de diepte krijgt hij het opeens op zijn heupen en schiet de poel uit, stroomafwaarts richting stroomversnelling. Ik probeer zoveel met zoveel druk als ik aandurf de vis nog over te halen om in de poel te blijven. Er is geen houden aan. Angst voor het losschieten van de haak, of nog erger; lijnbreuk, dwingt mij de vis zijn zin te geven.

Zevenmijlslaarzen

De reel krijst als een gewond dier. Met de stroming als bondgenoot neemt de vis met zevenmijlslaarzen lijn. Er zit niets anders op dan de achtervolging in te zetten. Strompelend en struikelend over de gladde, bemoste keien hobbel ik achter de vis aan. De vis neemt even pauze in de volgende poel. Geen moment te laat, want de backing was al in zicht. Als ik de vis genaderd ben, schiet deze de volgende stroomversnelling af. De halsbrekende toeren herhalen zich.

Dan komt de vis eindelijk in rustiger vaarwater. Voor het eerst heb ik het gevoel dat ik de strijd aan het winnen ben. De vis bonkt enkele meters uit mijn topoog over de bodem. Voor het eerst zie ik een goudbruine flank oplichten. Dit is een beste barbeel, zoveel is inmiddels duidelijk. De vis neemt af en toe nog enkele meters lijn, maar tot een explosie komt het niet meer. Het lont is eruit.

Overgave

De beetverklikker tegen het topoog luidt het moment van overgave in. Ik pak het waadnet en reik het met gestrekte linkerarm uit naar de vis. De vis is te moe om nog tegen te stribbelen. Mijn rechterarm, met als verlengstuk de hoepelkromme hengel, strek ik zo ver als dat gaat naar achteren. Met mijn maximale spanwijdte weet ik de vis met zijn kop boven het waadnet te krijgen. Wanneer ik het net optil, glijdt de rest van het lichaam er achter aan. Een flink stuk staart steekt over de rand. Het past allemaal maar net.

Voor het eerst heb ik de gelegenheid om mijn vangst te bewonderen. Voor mij ligt een bronzen torpedo van ruim over de zeventig centimeter lang. De gespierde flanken lichten op in het zonlicht als klatergoud. Precies in de scharnier van de vlezige lippen vind ik mijn nimfje terug. Losschieten was uitgesloten, blijkt nu. Met wat gefrunnik met het tangetje weet ik mijn vangst uiteindelijk van zijn kleine kwelgeest te ontdoen.
Op adem komen.

Vliegvissen op barbeel leidt tot deze schitterende vis
Vliegvissen op barbeel leidt tot deze schitterende vis

Hoogste tijd om mijn vangst weer aan het water toe te vertrouwen. Ik houd de vis met de kop in de stroming om hem op adem te laten komen. Het duurt best lang voordat ik weer wat leven in het gouden lijf voel komen, maar plots voel ik de flanken verstrakken en schiet de vis uit mijn handen de diepte weer in. Ik zwaai de vis uit en kijk om mij heen. Dan blijkt dat dit beest me flink op sleeptouw heeft genomen. Ik merk op dat ik mij bijna honderd meter stroomafwaarts van de plek bevind waar ik de vis haakte.

De tel kwijt bij het vliegvissen op barbeel

De zon is alweer op zijn terugreis naar de horizon. Ik zet de dag op een rijtje; “De hoeveelste was dit nu? De zestiende? De zeventiende…of waren het er toch meer?” Ik ben de tel kwijt. Even denk ik erover om nog één keer weer terug te waden naar de poel waar ze vandaag opgestapeld bleken. Nog één worpje, nog één driftje, nog één vis. Maar mijn lichaam verzet zich tegen deze gedachte. Mijn benen zijn moe. Ik voel mijn onderrug en mijn pols doet ronduit pijn. Het is mooi geweest.

Gouden barbeel op de vlieg
Gouden barbeel op de vlieg

Niet over rozen

In mijn vorig verhaal deed ik verslag van twee man die twee dagen moesten ploeteren voor een enkel visje. Zeker, dit soort dagen komt voor. Dagen dat je hard moet werken voor brons (visloze dagen zijn er trouwens ook genoeg, maar die leiden nu eenmaal zelden tot een mooi verslag.)

Maar heel soms is er ook het soort dagen zoals ik hierboven heb beschreven. Dagen waarin alles op zijn plaats lijkt te vallen en alles wat je aanraakt verandert in goud. Letterlijk. Dagen dat je de tel kwijtraakt en moet stoppen met vissen omdat je pols het niet meer aan kan.

Beide soorten dagen geven hun eigen gevoel van voldoening. Beiden zijn overigens ook even vermoeiend. Ach ja, het vliegvissen op barbeel gaat over nu eenmaal niet over rozen, maar vooral over de bemoste keien. Ik kan weinig mooiere visserijen bedenken. Heb je de techniek eenmaal goed onder de knie, dan wordt hard werken vroeg of laat beloond.

 

Gouden dagen; vliegvissen op barbeel
Beoordeel dit sportvisverhaal

Comments

reacties

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *